http://atheo.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%80%CF%84%CE%BF%CF%8D-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85/
γραπτός λόγος

http://nationalgeographic.org/maps/travels-odysseus/?sf27537796=1
ODYSEUS TRAVEL

https://www.theguardian.com/books/2016/may/30/alice-in-wonderland-first-edition-christies-auction

Η Συρακουσία
Σημαντικότερος ερευνητής της ελληνιστικής εποχής είναι αναμφίβολα ο Αρχιμήδης (285-212 π.Χ.) από τις Συρακούσες, ο οποίος είχε επισκεφτεί για κάποιο χρονικό διάστημα την Αλεξάνδρεια. κατασκεύασε αντλίες νερού (κοχλίες), πολύσπαστα, έλικες, γερανούς και καταπέλτες, τους τελευταίους για την υπεράσπιση της ιδιαίτερης πατρίδας του. 'Άλλος σημαντικός ερευνητής της εποχής ήταν ο Κτησίβιος, ο εφευρέτης της αντλίας νερού, την οποία περιέγραψε αργότερα ο έτερος μεγάλος ερευνητής της εποχής, ο Ήρων ο Αλεξανδρινός (έζησε περί το 150 π.Χ., κατ' άλλους όμως περί το 250 μ.Χ.) 

Τον 3ο αιώνα π.Χ. είχε αναπτυχθεί μεταξύ των ελληνιστικών κρατών και πόλεων ένας ανταγωνισμός σε διάφορους τεχνολογικούς τομείς, με σημαντικότερο αυτόν που αφορούσε τη ναυπήγηση όλο και μεγαλύτερων πλοίων. 

Ο Βασιλιάς των Συρακουσών, Ιέρων ο Β', ανεψιός του Αρχιμήδη, θέλησε να βοηθήσει τις πληγείσες από λιμό περιοχές της Ρώμης και Αλεξάνδρειας, προμηθεύοντας τες με μεγάλες ποσότητες σιτηρών. Όμως επειδή η απόσταση μεταξύ Συρακουσών και Αλεξάνδρειας ήταν μεγάλη αλλά και λόγω του "ανταγωνισμού" των Ελληνιστικών πόλεων περί των τεχνολογικών επιτευγμάτων και καινοτομιών, θέλησε και έδωσε εντολή (ο Ιέρωνας) να κατασκευαστεί ένα πλοίο το οποίο ναι μεν θα ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να χωρέσει αρκετά μεγάλες ποσότητες σιτηρών, να ήταν σε θέση δε το εν λόγω πλοίο να αμυνθεί σε περίπτωση πειρατικών επιθέσεων.

Αποτέλεσμα, ήταν να κατασκευαστεί και να ναυπηγηθεί ένα πλοίο εντυπωσιακό και μοναδικό για την εποχή εκείνη, το οποίο ήταν ταυτόχρονα εμπορικό, επιβατικό και πολεμικό! Η περίφημη «Συρακουσία», δλδ. η κυρία των Συρακουσών.

Τη μοναδική περιγραφή αυτού του πλοίου έγραψε ο Μοσχίων, του οποίου το έργο έχει χαθεί, αλλά υπάρχει μια εκτεταμένη περίληψη που συμπεριέλαβε ο Αθηναίος στο έργο του «Δειπνοσοφισταί». Κατασκευαστής-ναυπηγός του πλοίου ήταν ο Κορίνθιος Αρχίας κατ' εντολήν του Ιέρωνα Β' (269-215 π.Χ.), τυράννου των Συρακουσών. Το μήκος του πλοίου ήταν μεγαλύτερο από 80 μέτρα και το πλάτος του περί τα 35 μέτρα. Με σημερινά δεδομένα, το πλοίο αυτό είχε ένα εκτόπισμα μεγαλύτερο από 4.500 τόνους και για την κατασκευή του που κράτησε 1 έτος, χρειάστηκε ξυλεία όση για την κατασκευή 60 τριηρών! (Jean MacIntosh Turfa - Alwin G. Steinmayer Jr., «The Syracusia as a giant cargo vessel», International Journal of Nautical Archaeology 28 (1999), 2, 105–125).

Η Συρακουσία καθελκύστηκε ημιτελής, με τη βοήθεια του κοχλία που είχε επινοήσει ο Αρχιμήδης. Πρόκειται για την πρώτη γραπτή αναφορά στον αρχιμήδειο κοχλία, τον οποίο περιγράφει ο Μοσχίων.

Το πλοίο είχε τρία καταστρώματα:

• Στο ανώτερο κατάστρωμα ήταν τοποθετημένες πολεμικές μηχανές (καταπέλτες, βαλλίστρες, χελώνες, πύργοι, άγκιστρα κ.ά.) και εφρουρείτο από ισχυρό σώμα στρατιωτών. 
• Στο δεύτερο κατάστρωμα ήταν εγκαταστημένα πολυτελή λουτρά, ναός της Αφροδίτης, γυμναστήρια, βιβλιοθήκη και άλλες εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και αναπαύσεως. 
• Στο τρίτο κατάστρωμα, τέλος, βρίσκονταν όλοι οι βοηθητικοί χώροι, αποθήκες εφοδιασμού, αντλιοστάσιο, δεξαμενές νερού, στάβλοι για τα άλογα, εργαστήρια, φούρνοι, μύλοι και διάφορα άλλα. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι το πλοίο είχε κατασκευαστεί με πρότυπο μια «εικοσήρη», αλλά θεωρείται απίθανο να εννοούσε ότι υπήρχαν πράγματι 20 σειρές καθισμάτων για τους κωπηλάτες.

Συρακουσία 1798 - Φανταστική αναπαράσταση του πλοίου «Συρακουσία» κατά το 18ο αιώνα

Αυτό το «πλεούμενο νησί», συγκρίσιμο με τα σημερινά αεροπλανοφόρα σε σχέση με τα άλλα πλοία της εποχής μας, ήταν ιδιαίτερα δυσκίνητο λόγω του μεγέθους και δεν υπήρχε στη Μεσόγειο κάποιο λιμάνι να το δεχτεί. Είναι προφανές ότι η ναυπηγική τεχνολογία εκείνης της εποχής, που γνώριζε ως κινητήρια δύναμη τους κωπηλάτες και τον αέρα, είχε φτάσει στα όριά της. το επόμενο ανατρεπτικό άλμα στη ναυπηγική έγινε μετά από περίπου 21 αιώνες, κατά το 19ο αιώνα, με την εισαγωγή της ατμοκίνησης!

Η «Συρακουσία» έκανε ένα μοναδικό ταξίδι, από τις Συρακούσες στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Ιέρων χάρισε το πλοίο στον Πτολεμαίο, αφού το μετονόμασε σε «Αλεξάνδρεια».

The March of the Ten Thousand

The Ten Thousands in battle against the Persians.

The Ten Thousand were a band of Greek mercenaries hired by the Persian prince Cyrus the Younger to wage a civil war against his brother, King Artaxerxes II. The soldiers of fortune arrived near modern-day Baghdad in 401 B.C. and fought valiantly at the Battle of Cunaxa, but after Cyrus was killed, they were left stranded on enemy turf. The historian and soldier Xenophon later described their flight to safety in his legendary work “Anabasis.” Rather than turning on one another or surrendering, the gang of toughs elected new leaders and began an epic fighting retreat out of Persia, often doing battle by day and traveling by night. The 1,500-mile journey pitted them against bands of hostile natives and a bitterly cold winter, but after nine months of running they finally sighted the Black Sea to celebratory cries of “Thalatta! Thalatta!” (“The sea! The sea!”) Amazingly, more than three-quarters of the original mercenary army later returned home to Greece.

The Allied evacuation of Gallipoli

Allied troops at Anzac Cove during the Gallipoli campaign. (Credit: Hulton Archive/Getty Images)

In April 1915, British, French, Australian and New Zealand forces launched an amphibious invasion of the Ottoman Empire via the Gallipoli Peninsula. Their landings were met with fierce resistance from Gallipoli’s Turkish defenders, and most of the Allied troops were unable to advance more than a few hundred yards past their beachheads. The campaign soon settled into a trench warfare stalemate. By the time the Allies finally began an evacuation in December 1915, they had suffered over 200,000 casualties.

Astronomers Attempt to Date Sappho’s “Midnight Poem” 

For centuries, scholars have mined the verse of Greek lyric poet Sappho, Plato’s “tenth Muse,” for clues about her life. Her biography remains speculation: Most of her poetry was lost, and what’s left survives only on papyri fragments. One such bit of verse, called “Midnight Poem,” describes a lonely night of stargazing (belying her exaggerated reputation for promiscuity). Here is Henry Thornton Warton’s 1887 translation, from the original Aeolic Greek:

The moon has set
And the Pleiades;
It is midnight,
The time is going by,
And I sleep alone.

Though these musings seem sweeping, they contain scraps of information about the particular night in question: Sappho describes a night when the moon, and the star cluster Pleiades, set before midnight on the island of Lesbos. Now, in the tradition of trying to paint a biographical portrait of Sappho from her work, a group of astronomers and a physicist at the University of Texas, Arlington have attempted to seasonally date “Midnight Poem” using these bits of data.

“Previously, [it was] estimated that the poem was composed in late winter/early spring, a time frame that is not unusual for lyrics of an amorous nature,” the researchers write in the Journal of Astronomical History and Heritage. “The aim of our paper is to revisit this earlier finding by using modern-day software.”

Using the software package Starry Night — a sky-mapping simulation that plots the positions of celestial objects throughout history — researchers plugged in Sappho’s assumed location at the time of writing (the Lesbos city of Myteline). They also plugged in the latest date on which the Pleiades would have been visible to Sappho around midnight from Lesbos on different dates. That date was 570 BCE, the year of Sappho’s death. Based on the results “Starry Night” turned up, the researchers posit that the poem was written on a night between January 25 and March 31, 570 BCE.

The Pleiades, an open cluster consisting of approximately 3,000 stars at a distance of 400 light-years (Image via Wikimedia Commons)

While these claims of cracking an ancient poet’s code using modern technology have ignited the nerdosphere, the findings should be taken with a grain of salt: There are too many unknown factors to consider this dating of the poem at all conclusive. As The Rogue Classicist and science historian Darin Hayton point out, the researchers’ findings are based on a set of untested assumptions. There is, of course, the possibility that “Midnight Poem” is an invented reflection –– for all we know, Sappho could’ve simply imagined the Pleiades. And even if the poem does reflect a reality Sappho experienced, the researchers can’t know for certain that she wrote it on the very night of her lonely stargazing.

There’s also the faulty assumption that Sappho’s “midnight” — translated from the Aeolic Greek, “μέσαι δε νύκτες” — corresponds to 2016’s definition of midnight (12:00 AM), and that Sappho had a way of accurately telling the time. “We could not establish precisely what type of time-keeping device was used on Lesbos around 570 BC[E],” the researchers admitted in the paper, “although we assumed that it was the clepsydra(water clock).” But what if Sappho didn’t check her clepsydra at the time of writing the poem? The findings would be null and void.

Perhaps, as the researchers put it, the study is “a prime example of where ancient poetry and astronomy merge” — but it’s also an example of the scientific community’s literalism applied a bit unrigorously to poetry, that least literal of genres.

'Ωρα προσμένη μοναχή άμαξα στη βροχή
έντρομες θύμησες πολλές,καλές,σεμνές
χαρούμενες, γελαστές , άλλες σκυθρωπές, μόνες.

Ταξίδι με τον 'Εσπερο άστρα μενεξεδένια
βλέφαρα διάφανες αυλαίες μπρος μου ό,τι τύχει
όταν τα κλείνω ό,τι ποθώ επανάσταση.

Άμαξα λιτή
ώρα προσμένει μόνη
σεμνή στη βροχή.

Απαλά φυσά
βραδυνό αεράκι
θύμησες παλιές.

Απαλά φυσσά
ανάμεσα στα στάχυα
θύμησες παλιές.

Ευτυχισμένη
πως κοιτώ τη θάλασσα
φως του φεγγαριού.

Ευτυχισμένη
άκουσε παλιό πιάνο
νύχτα τ'Απρίλη.

Διάφανο βλέμμα
ταξίδι με τον 'Εσπερο
θεϊκή λάμψη.

Ο κόσμος στα μάτια σου

'Oλos ο κόσμος είναι καλός στα μάτια σου.

Δε θυμάμαι να σ' άκουσα να λες κάτι το κακό.

Στου άλλου το χαρακτήρα βλέπεις το καλό,

μη λες λέξη για κακό να το κάνεις καλύτερο.

Βίκη